اسطوره برازندۀ نام تو است

جاده‌ها با خاطره قدم‌های تو بیدار می‌مانند که روز را پیشواز می‌رفتی؛ هرچند… سپیده تو را از آن پیش‌تر دمید که خروسان، بانگ سحر کنند.

«فریادْ بیداد» بی‌اغراق و به دور از هر گرایش و رویکرد زیرکانه و عوام‌فریبانۀ هنری، اجتماعی و یا تبلیغاتی، و نیز همۀ کم و کاستی‌های بنده در اجرای یک‌باره و ضبطِ صحنه‌ای شدۀ اثر جاودانِ «بیداد»، صرفأ یادمان و عرض ارادتی است به روح بلند و طبع خیال‌انگیزِ «سروِ آزاد» هنر موسیقی ایران، زنده‌نام استاد «پرویز مشکاتیان»  که براستی بانگِ هستی‌اش آن بود که بی‌باده کند جان مرا مست…

موسیقی ناب و هنر والای مشکاتیان بر کسی پوشیده نیست که بنده شرح تاریخ کنم. اما از آن بیشتر، رنگ روحِ والا و جانِ موسیقی او است که گویی عکس رخ تمامِ تمنّیات، آشفتگی‌ها، حق پرستی‌ها و یافته‌ها و حیرانی‌ها و سر در آسمان بودن‌ها و دست افشانی‌های ادیبان و حکیمان و هنرمندانِ اعصارِ این سرزمین، از عارف و شیدا تا حافظ و مولانا و باربد و نکیسا را در آینۀ زلال نوایش منعکس می‌کند؛ تاریخ را با تمام انفصال‌های تحمیلی هنری در می‌نوردد و با دست پینه‌بستۀ زمان، آب حیات بر ریشه تنومند فرهنگ و هنر وطن می‌ریزد و از آن جهت است که «تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای…»

«اسطوره» برازنده ی نام توست
روحت شاد

یاد اساتید بزرگ ایران محمدرضا لطفی و ناصر فرهنگفر گرامی.
نفس همه اساتیدِ جان: اردشیر کامکار، ارسلان کامکار، زیدالله طلوعی، فرخ مظهری و جمشید عندلیبی -که با اجرای اثر «بیداد» ورقی ارزشمند به کتاب مقدس فرهنگ و هنر این مرز و بوم افزودند- گرم و تنشان سلامت.

موسیقی ما – «میثم مروستی» نوازنده و آهنگساز سرشناس موسیقی کشور، در تازه‌ترین فعالیت هنری خود اثری از زنده‌یاد «پرویز مشکاتیان» -نوازنده و استاد فقید موسیقی ایران- اجرا کرده است. مروستی همزمان با اجرا و انتشار این اثر، یادداشتی نیز در اختیار «موسیقی ما» قرار داده که در ادامه می‌آید…

جاده‌ها با خاطره قدم‌های تو بیدار می‌مانند که روز را پیشواز می‌رفتی؛ هرچند… سپیده تو را از آن پیش‌تر دمید که خروسان، بانگ سحر کنند.

«فریادْ بیداد» بی‌اغراق و به دور از هر گرایش و رویکرد زیرکانه و عوام‌فریبانۀ هنری، اجتماعی و یا تبلیغاتی، و نیز همۀ کم و کاستی‌های بنده در اجرای یک‌باره و ضبطِ صحنه‌ای شدۀ اثر جاودانِ «بیداد»، صرفأ یادمان و عرض ارادتی است به روح بلند و طبع خیال‌انگیزِ «سروِ آزاد» هنر موسیقی ایران، زنده‌نام استاد «پرویز مشکاتیان»  که براستی بانگِ هستی‌اش آن بود که بی‌باده کند جان مرا مست…

موسیقی ناب و هنر والای مشکاتیان بر کسی پوشیده نیست که بنده شرح تاریخ کنم. اما از آن بیشتر، رنگ روحِ والا و جانِ موسیقی او است که گویی عکس رخ تمامِ تمنّیات، آشفتگی‌ها، حق پرستی‌ها و یافته‌ها و حیرانی‌ها و سر در آسمان بودن‌ها و دست افشانی‌های ادیبان و حکیمان و هنرمندانِ اعصارِ این سرزمین، از عارف و شیدا تا حافظ و مولانا و باربد و نکیسا را در آینۀ زلال نوایش منعکس می‌کند؛ تاریخ را با تمام انفصال‌های تحمیلی هنری در می‌نوردد و با دست پینه‌بستۀ زمان، آب حیات بر ریشه تنومند فرهنگ و هنر وطن می‌ریزد و از آن جهت است که «تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای…»

«اسطوره» برازنده ی نام توست
روحت شاد

یاد اساتید بزرگ ایران محمدرضا لطفی و ناصر فرهنگفر گرامی.
نفس همه اساتیدِ جان: اردشیر کامکار، ارسلان کامکار، زیدالله طلوعی، فرخ مظهری و جمشید عندلیبی -که با اجرای اثر «بیداد» ورقی ارزشمند به کتاب مقدس فرهنگ و هنر این مرز و بوم افزودند- گرم و تنشان سلامت.

موسیقی ما – «میثم مروستی» نوازنده و آهنگساز سرشناس موسیقی کشور، در تازه‌ترین فعالیت هنری خود اثری از زنده‌یاد «پرویز مشکاتیان» -نوازنده و استاد فقید موسیقی ایران- اجرا کرده است. مروستی همزمان با اجرا و انتشار این اثر، یادداشتی نیز در اختیار «موسیقی ما» قرار داده که در ادامه می‌آید…